Welkom bij de Sigmund-familie!

“Tess, ben jij altijd zo stil?” Hopla, daar was het al. Een van mijn eerste dagen bij Sigmund en het team achterhaalt al meteen mijn eerste werkpunt: socialer zijn. Ik weet dat het gek klinkt om als studente Communicatiemanagement niet zo sociaal te zijn, maar surprise surprise: toch is het zo. Ik ben niet incapabel om te communiceren, dat zeker niet, maar ik voel gewoonweg niet altijd de nood om in conversatie te treden met anderen. En toch was het zó makkelijk! Want bij Sigmund kan je over eender wat praten: je theorieën over De Mol, het verkeer dat eindeloos stilstaat, je bezigheden tijdens je vrije tijd… Gooi het in de groep en er wordt over gepraat. 

Het belangrijkste gespreksonderwerp tijdens de middagpauze op dinsdag? Game of Thrones. En toeval of niet, de dag voor mijn stage bij Sigmund startte (14 april) werd de allereerste aflevering van het finaleseizoen van GoT uitgezonden. Voldoende gespreksstof dus. Of toch niet, want als Game of Thrones-leek kon ik de gesprekken over vuurspuwende draken en tragische sterftes van hoofdrolspelers nauwelijks volgen. Ook mijn mede-stagiaire Lotte, die letterlijk verslaafd is aan series, keek – tot onze grote verbazing – nog nooit naar Game of Thrones. Welke series ze al wel heeft verslonden? Dat kan je lezen in haar blog.

Wat er ook van zij, na twee weken bij Sigmund ging dat communiceren al heel wat beter. Maar dan kwam een andere uitdaging op mijn pad… 

Stop Asking
Cannot Brain Today

Wat Tessje niet leert, zal Tess nooit weten

Die uitdaging? Creatief zijn. Vraag me om een poster te ontwerpen of een infographic te maken en mijn hoofd is leeg. Poef. Alsof alle mogelijke ideeën die op de planeet rondvliegen plots een grote boog rondom mijn gedachtegang maken. Toen ik dan ook zag dat de Adobe-programma’s - ja hoor, diegene waar alle creative zielen mee aan de slag gaan - en masse op mijn werkcomputer stonden, sloeg ik in paniek. Geen kleine versnelling van de hartslag, eerder een hartstilstand. Op dat moment herinnerde ik me nog goed wat ik zei tijdens mijn eerste stagegesprek bij Sigmund: “Guy, ik ben totaal niet creatief.” En dat meende ik, doodserieus, geen gezwans.

Maar op 15 april zat ik daar dan aan mijn bureau. Diep nadenkend over hoe ik in godsnaam al die creatieve taken zou kunnen ontwijken. En toen besefte ik het: waarom stel ik mijn creativiteit niet gewoon op de proef? Waarom zou ik die creatieve opdrachten uit de weg gaan in plaats van ze met open armen te ontvangen? Tijdens een stage moet je dan ook leren, niet herhalen wat je al jaren kan. Dus ging ik er helemaal voor. Met vallen en opstaan uiteraard, want mijn creatieve brein moest zich nog volop ontwikkelen. Hulp was trouwens nooit echt ver weg, want hier bij Sigmund lopen ware Adobe-goeroes rond (wat een helden!). 

Vele handen maken licht werk. Soms leggen we die handen op het hart.

Tijdens mijn stage heb ik dan ook geleerd dat teamwork really does make the dream work. Niet alleen omdat het team bestaat uit vier creatievelingen die ik nodig heb om met andere ogen naar mijn opdrachten te kijken, maar ook omdat het gewoon zo is. Het team maakt tijd voor je, er wordt dagelijks overlegd en tijdens brainstorms ben je nooit alleen. Op school leerde ik dat ‘als je extern wil winnen, je intern moet beginnen’ en die gedachte leeft hier echt. Het team komt steeds op de eerste plaats en dat voel je in alles wat je doet.

Praise Makes You Feel Good

Natuurlijk draait het hier niet enkel rond samenwerken, want soms is het een kwestie van plantrekkerij. “Dus jij werkt dat dan uit?” of “Schrijf maar en we bekijken het later wel.”, zijn dan ook veelvoorkomende zinnen. Soms leuk, af en toe frusterend, maar vaak geeft het je een gevoel van “hé, ze vertrouwen me wel”. Die verantwoordelijkheid had ik nodig. En als ik dan toch vragen had, was het een kwestie van mijn bureaustoel om te draaien en meer informatie te vragen.

Bij Sigmund is er dan ook echt sprake van een open cultuur. Alles kan én mag gezegd worden. Ben je niet tevreden over iets? Zeg dat dan. Ligt er iets op je maag? Gooi het er dan uit (niet letterlijk, da’s vies), maar praat met elkaar. Je krijgt voldoende ruimte om feedback te geven, maar moet ook openstaan om hem te ontvangen. De eerste keer dat ik ‘negatieve feedback’ kreeg (laten we het opbouwende kritiek noemen), moest ik erg schrikken. Nu ik eraan terugdenk was dat gewoon de manier van werken hier. Iedereen is eerlijk en dat wordt ook van stagiair(e)s verwacht. Bij Sigmund kan je dus maar beter tegen een stootje, al zijn het stootjes die het team met veel respect uitdeelt. 

Een pluim voor Sigmund

Eerlijkheid gaat natuurlijk ook gepaard met zeggen wat je wel goed doet. Bij Sigmund zijn ze dan ook niet vies van complimenten en kan je rekenen op heel wat steun wanneer je een opdracht mooi afwerkt. Het is dan ook die positieve feedback die ik op het einde van mijn stage meeneem naar huis. En als ik dan eens eerlijk mag zijn: Guy, Katleen, Matthi en Joren, jullie waren fantastisch. Met veel plezier blik ik terug op een leerrijke stageperiode, waarin jullie mij de kans gaven om te groeien en vooral veel geduld hadden met mijn gebrek aan Adobe-kennis (sorry!). Het was een stille start (letterlijk dan), maar na twee maanden zal ik ons ‘lawaai’ missen.

Volgens Marco Borsato bestaat afscheid nemen niet, dus hoop ik jullie snel terug te zien. Bedankt dat ik voor even deel mocht uitmaken van de Sigmund-familie. Sturen jullie me een uitnodiging bij het volgende familiefeest? 

Marco Fluister Mijn Naam
Header Tess 2 2

Update: Neen, Lotte en ik hebben nog steeds niet gekeken naar Game of Thrones. Uitstelgedrag. Misschien tijdens de zomervakantie?

-------

DEZE BLOG WERD GESCHREVEN DOOR TESS LEYS, STUDENTE COMMUNICATIEMANAGEMENT (AP HOGESCHOOL)